Waarmee hou ek myself besig?

Sleutelwoorde

, ,

Siembamba

Ons het uiteindelik kant en klaar ingetrek, wat beteken dat ons kon begin met die verkenning van ons nuwe woongebied. Ja, ja, ons was by die strand en het geswem en ons het super duper fotos geneem, maar dis ‘n storie vir ‘n ander dag.

Heel eerste het ons die paar winkels gaan besoek, die wegneem-etes en gebak beproef, die kar laat was, ‘n vinnige draai gemaak by die kwekery en toe die winkel met tweedehandse goedere binnegeval. Net daar tussen die ou boeke, langspeelplate, cd’s en dvd’s het ons vasgehaak en lank gekuier.

Toe ek onverwags afkom op twee pragtig geïllustreerde Siembamba storieboekies, het sestig jaar se leeftyd in ‘n oomblik weggeval en ek was weer vyf jaar oud. Ongeduldig het ek in die sitkamer gestaan en trippel voor die ou Echo radiogram, wagtend dat my ma inskakel op Siembamba Storietyd wat elfuur in die oggend uitgesaai word.

“Kan dit ooit dieselfde stories wees waarna ek destyds geluister het”, het ek vlugtig gewonder; die datum van druk en uitgawe word immers voor in die boekies aangedui as 1985, ‘n skrale dertig jaar gelede. Ek het in elk geval my beursie uitgepluk en R2 per boekie betaal.

Terug by die huis het ek eers deur die boekies geblaai om die prente te bekyk. Daarna het ek die name van die stories gelees en gewèèt dat ek iewers in my lewe al hierdie stories gehoor of gelees het. Ek kan glad nie onthou dat ek die Siembamba reeks vir my kinders voorgelees of uitgeneem het by die biblioteek nie. Is dit wel moontlik dat dit dekades gelede se stories was wat in my kop vasgesteek het?

Die aand met bedtyd het ek so ewe my kindle opsygestoot en die storie van die drie goue granate gelees. Dit was bekend, ja, sò bekend. Ek moes lag oor die feit dat Koning Sugswaar meer as ‘n duisend kilometer te perd deur ‘n donker bos gery het met ‘n stukkie rou vleis om die heks se honger leeu te voer.  Hoe sou ‘n stukkie rou vleis gelyk (en geruik) het na al daardie weke in die saal? Dit was natuurlik grootmens-sinisme wat ‘n oomblik lank kop uitgesteek het, maar nie vir lank nie – die ou towerkrag van ‘n kinderstorie was nog daar.

My man sê dis nou alles goed en wel as ek laataand in die bed wil lê en giggel oor sprokies, maar hy sal regtig bekommerd raak as ek volgende keer by die huis kom met die Sub A leesboekie, Sus en Daan.

Op hierdie bankie sal ek my gat maak sit

Sleutelwoorde

, ,

In 2003 het ons ‘n huis gekoop daar in die Vaal Driehoek. Die huis en die tuin was ietwat verwaarloos, maar die huis was baie stewig gebou en daar was ‘n peperboom. Ek het in my ander blog, ‘n Geseënde Leeftyd, geskryf oor die peperboom en die werk wat ons deur die jare onderneem het om huis en tuin op te bou tot ‘n oase vir ons gesin waar ons twaalf jaar lank baie gelukkig gewoon het.

Die vorige eienaars het met hulle vertrek ‘n hele paar juweelstukke aan ons bemaak, onder meer ‘n kliptafel, ‘n voëlbad van klip en die ou tuinbankie. Dis laasgenoemde waaroor ek nou wil skryf.

Ons majestueuse vet kat, Oliver, het sonder omhaal die bankie vir haarself toegeëien, haar spesiale plekkie vanwaar sy die gewerskaf op die werf rondom haar beskou het. Die helder blou verf ten spyt, het ons onmiddellik geweet wat die oorsprong van die bankie was – ons generasie het genoeg van hulle gesien op die treinstasies waar hulle geplaas is vir die gerief van die passassiers wat op die treine se aankoms gewag het.

1 Oliver op die blou bankie

My man het die blou verf van die gegote-ysterraam afgeskuur, dit teen roes behandel en toe swart geverf. Die nuwe planke is vernis en die bankie het ‘n ereplekkie ingeneem onder die skaduwee van die groot stinkhoutboom aan die straatkant van die huis.

2 Tuinbankie

Daar is baie gekuier op en rondom daardie bankie terwyl die res van die huis en tuin nog onder konstruksie was. Dit was altyd my man se rusplek wanneer die tuinwerk hom soms baasgeraak het. Oliver het egter gesorg dat sy haar regmatige lêtyd op die bankie kon inkry.

3 Oliver op die tuinbankie

Toe ons na die kus toe verhuis het, het my man botweg geweier om die bankie agter te laat. Hoewel die meubelvervoermanne swaar moes dra (die ysterraam is nogal gewigtig), het die bankie eers op die balkon van ons woonstel in Elysium gestaan en toe weer in Mtwalume. Nou het dit gearriveer in Southport waar ons ‘n klein patio voor die sonstoepie agter die huis het, met ‘n mooi uitsig op die tuin.

Oliver is al jare nie meer met ons nie, maar ek “sien” haar nog steeds op die bankie as ek daar verbyloop.

4 Die tuinbankie se nuwe rusplek

Ons is nou behoorlik ingeburger in die nuwe plekkie: al die bokse is uitgepak en elke ding het sy plek; die badkamers is uitgeskrop, die stoof en res van die kombuis is onder hande geneem, die mure en vloere is skoon; die vensters blink (is ja, sien die foto hierbo) en die gordyne is in plek.

Nou gaan ek my gat op daardie bankie maak sit en toesig hou terwyl my man die tuin herorganiseer. Meer hieroor later.

WPC Surprise: Flying frisbees

Sleutelwoorde

, , ,

WPC Surprise

Margate Holiday 21.07.2014-24 - Margate-Karen Nel

Okaaayy …

Margate Holiday 21.07.2014-25 - Margate-Karen Nel

No, wait!

Margate Holiday 21.07.2014-26 - Margate-Karen Nel

No, No, Nooooo!!!

WPC Security: Volvation

Sleutelwoorde

, ,

WPC Security

Giant pill millipede - volvation

Volvation is a defense mechanism in some animals, in which they roll themselves up in a ball (Wiktionary). The second and last dorsal plates of the Giant Pill Millipede fit perfectly into one another, creating a sealed ball which most predators are unable to unravel and protecting the softer underbelly. Built-in security!

Giant pill millipede

Photos taken in Elysium, KwaZulu-Natal South Africa (2016)